Zo vader, zo zoon

Mijn man werkt in een magazijn. Hij is hier verantwoordelijk voor al het reilen en zeilen en is dus de manager. Hij werkt met een heftruck, zorgt er voor dat alle voorraden aangevuld zijn en doet o.a. de personeelsplanning. Kortom: hij is een echte manager. Mijn zoontje van 5 kijkt enorm tegen hem op. Hij mag wel eens met papa mee naar zijn werk en wil dan natuurlijk op de heftruck rijden. Met hilarische taferelen als gevolg.

Soort van obsessie

Nadat hij een aantal keer mee gegaan was met zijn vader, ontwikkelde mijn zoon een soort van obsessie voor heftrucks. Het enige waar hij nog mee wilde spelen was zijn speelgoed heftruck en hij was boos als hij dit niet mocht. Ook zei hij elke dag: "papa heftruck rijden". En wij wisten op een gegeven moment niet meer wat we met hem aan moesten. We besloten dat ontmoediggen niet een goed idee was, maar we zochten een gezonde uitlaatklep voor zijn obsessie. Zo kochten we een mini heftruck voor in de tuin, waar hij naar hartelust mee kon spelen. Ook een bob de bouwer helm erbij was een goede zet van ons, want hij begon ontzettend lief te spelen en deed niet meer zo boos. Na een aantal maanden stopte zijn obsessie en wilde hij andere dingen doen zoals met auto's spelen, klimmen en tekenen. Gelukkig maar!

Lijkt toch op zijn vader

We kunnen er weinig aan doen, maar mijn zoon lijkt toch echt ontzettend op zijn vader. Alhoewel hij niet meer een obsessie heeft met heftrucks, zegt hij nog wel dat hij net als papa in een magazijn wil werken als hij later groot is. En het allerliefste gaat hij nog steeds met zijn vader mee naar zijn werk. Dan doet hij zijn bob de bouwer helm op en zijn oranje vestje aan, en voelt hij zich de koning te rijk! Mijn man vindt het heerlijk, want hij is gek op zijn zoon en stimuleert het alleen maar. Ik laat ze maar een beetje, want het heeft toch geen zin tussen een vader en zijn zoon in te gaan staan. Ik ben blij dat ze zo een goede band hebben! En mijn dochter? Die is een heel ander typje haha. Die lijkt meer op mij en gaat graag naar de stad om te shoppen. Ik geniet dan ontzettend van onze momenten samen en voel me gezegend met mijn gezin. Uiteindelijk kiezen ze toch allemaal hun eigen weg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *